Kolejny wpis z serii “OMfG, życie jest do dupy”. Bo jakże by inaczej!?
Tytuł wpisu jest jaki jest bo i na niego pomysłu nie miałem.
Dawno nie pisałem więc streszczę co się zmieniło:
Życie wlecze się niemiłosiernie, full nauki, full sprawdzianów, na nowy komputer nadziei brak, próbne etapy Olimpiady idą tragicznie, z konkursów jest prawie super ale jednak nie super [zawsze punktu, dwóch braknie] i w ogóle jest do KITU. Jeszcze ten brak jakiejkolwiek motywacji do czegokolwiek… Bez komentarza :/
Mam cholernie dołujący tydzień… Wszystko zdaje się działać naprzeciw mnie:
Krótko mówiąc – do zarąbania. Nie chcę jednak całego wpisu poświęcać przeżyciom wewnętrznym, które prawdopodobnie niezbyt zainteresują osoby złaknione tematyki IT, o jakiej traktuje ten blog. Żeby więc nie odbiec od reguły, wspomnę o zadaniu z matematyki, które sobie sprytnie rozwiązałem. Zadanie polegało na wyznaczeniu “kilku” trójek pitagorejskich (spełniających równanie a^2 + b^2 = c^2). Założyłem się z nauczycielką, że wyznaczę na jutro 100 takich… Co z takim zadaniem robi miłośnik algorytmiki? Pisze algorytm 
. Nie warto się rozpisywać, lepiej po prostu zobaczyć:
