Z okazji… a właściwie z okazji czego? Chyba dnia-po-walentynkach, byłem wczoraj w kinie. Jak zwykle w tym przypadku, skrobnę co-nieco o filmach;
Lejdis. Mhmmm. 7/10? Zbyt wulgarny. W pierwszej scenie pada 50-100 przekleństw… A tak poza tym to film, jest naprawdę dobry i daje nadzieję, że nasza rodzima kinematografia zaczyna odbijać się od dna 
. Przyjemnie się oglądało, niektóre gagi i “potoki słów” były genialne .
Pokuta. No, no… Nie powiem, spodobał mi się. Bardzo dobre zdjęcia i świetna oprawa dźwiękowa (bo to w końcu melodramat 
). Momentami pauzy (bez dialogów) były ciut przydługie i zaczynałem “wyłączać się”, ale poza tym bardzo dobrze się oglądało. Fabuła nie była genialna, ale bardzo dobra. Wielkim plusem filmu było świetne zakończenie. “Kopniak” w psychikę widza. Wielki plus tego filmu ;] . W mojej ocenie, 8/10.
) którego widział widz. Will się postarał, nie powiem, ale sądzę, że stać go na ciut więcej. Sam pomysł stary jak świat – wirus zamieniający ludzi w zombie, opanowywujący cały świat. “Jestem Legendą” wyłamywał się tu trochę ze schematu gore, jaki prezentują sobą takie (po przemyśleniu) gnioty, jak Resident Evil, czy 28 Dni/Tygodni Później, gdyż stawiał bardziej na pokazanie psychiki ostatniego żywego człowieka, niż na straszenie widza. Prawie się udało. Pomysł fajny, lecz nie do końca dobrze wykorzystany. Czemu? Trudno właściwie znaleźć dokładną przyczynę. Wkurza strasznie fakt, że film kończy się właściwie “w środku”. Akcja zaczyna się rozwijać i nagle ciach!, koniec filmu :/ . No ale trzeba przeboleć. A szkoda, bo fajny pomysł i super aktor. Na zakończenie jeszcze o jednym wielkim plusie filmu – strona wizualna. O ile zarażeni i jelenie mogły komuś nie przypaść do gustu, to Nowy Jork powoli przekształcający się na powrót w dzicz był miodzio 